دوبرمن سگی عضلانی با ساختاری ظریف می‌باشد دارای جمجمه‌ای تخت و سری کشیده است و دندان‌های قوی آن که در طول آرواره‌های قیچی‌مانند قرار گرفته اند. چشم‌ها: سیاه، سرزنده و باهوش. گوش‌ها:در صورت بریده شدن به طرف بالا قرار می‌گیرند. دم: بسیار کوتاه میشود. پاها: کاملا قائم، موها: کوتاه، ضخیم، زبر و چسبیده به بدن، رنگ‌ها: قهوه‌ای تیره، سیاه که لکه‌هایی به رنگ زنگ‌آهن یا بلوطی با خود حمل می‌کنند. راه‌رفتن دوبرمن باید الاستیک و ظریف باشد. قدم‌ها بایستی با استواری روی زمین گذاشته شوند.تفاوت رفتاری بین نرها و ماده‌ها وجود دارد.

ماده‌ها نسبت به اعضای خانواده آرام، باتوجه و پراحساس ولیکن نسبت به غریبه‌ها بی‌اعتماد و مشکوک هستند. نرها بسیار باهوش، لذا عجول و عموما مهاجم می‌باشند. به همین خاطر صاحبی پرانرژی را می‌طلبند.

طی بیش از دو قرن، دوبرمن در نقش سگ نگهبان و محافظ به خوبی انجام وظیفه نموده است. به عنوان سگ پلیس، نیز در ارتش (دوبرمن‌هایی جهت کشف کمین‌گاه‌های دشمن به کار رفته‌اند) و همینطور در مراقبت از هرگوه تأسیسات صنعتی ایفای نقش به سزایی داشته است. ماده‌ها در مقایسه با نرها خیلی بیشتر و بهتر با زندگی آپارتمانی عادت میکند. لازم است روزانه انرژی اضافی خود را با بازی و فعالیت تخلیه کنند. رشد تربیتی دوبرمن حتی بعد از دو سالگی نیز ادامه دارد. با این حال لازم است از 10 تا 12 ماهگی اقدام به تربیت فشرده حیوان نمود.

سلامت
• نگرانی عمده: سندرم وبلر، کاردیومیوپاتی (نقص در عضله قلب)
• نگرانی کم اهمیت تر: اختلال در انعقاد خون، جرب دمودکس، استئوسارکوما(تومور بدخیم استخوان)، نارکولپسی، پیچ خوردگی معده، بیماری قلبی مادرزادی 
• گاهی دیده میشود: آلبینیسم
• آزمایشات پیشنهادی: قلب، (لگن)